6a EPIST, AD ATTICVM

mam fpem nuntiabant, fore , ut Antoniuacederet, res conveniret, noftri Romam re-direiit. Addebant etiam, me defiderari, fub*accufari. quae cum audiffem, fine ulla du-bitatione abjeci confilium profeftionis, quomehercule ne antea quidem deleftabar.' Le-ftis vero tuis litterls , admiratus equidemfum, te tarn vehementer fententiam comma*taffe; fed, non fine caufa, arbitrabar. etfi,quamvis non fueris fuafor & impulfor pro-fettionis meae, approbator certe fuifti, dum-modo KaL Jan. Romae effem. Ita fiebat,ut, dum minus pericuü videretur , abef-fem, in flammam ipfam venirem. Sed hsec,etiamfi non prudenter, tarnen xveiUgutk funt;primum, quod de mea fententia afta funt;deinde , etiamfi te auftore, quid debet,qui confilium dat, praeftare praeter fidem ?lllud admirari fatis non potui, quod fcripfi-fti his verbis : Veni igitur. tu, qui eföxvx- •tsttxv, veni. Relinquis patriam ? An ego re-linquebam , aut tibi tum relinquere vide-bar? tu id non modo non prohibebas, ve-rum etiam approbabas. Graviora, quae re-ftant. Velim ax'ohov aliquad elhnes ad me,cportuijje te iftuc facere. Itane, mi Attice?defenfione eget meum fa&um , praefertim