PRO CN. PLANCIO. 277

& complexu fuo retinuit, multosque menfesa capite meo non difceffit, abjefta quaeftoriaperfona, comitisque fumta.

O excubias tuas , Cn. Planci, miferas’.ioi0 Sebiles vigilias! o noftes acerbas ! o cu* 4^ftodiam etiam mei capitis infelicem! fi qui-dem ego tibi vivu* non profum, qui fortaffemortuus profuiffem. inemini enim, memini,neque umquam oblivifcar noftis illius, cumtibi vigilanti, aflidenti, mocrenti, vana quae-dam mifer, atque inania, falfa fpe indu&us,pollicebar; me, fi effem in patriam reliitu-tus, praefentem , tibi gratiam relaturum:fin autem vitam mihi fors ademiffet, aut visaliqua major reditum peremiffet; hos, hos(quos enim ego tum alios animo intuebar?)omnia tibi illorum laborum praemia pro meperfoluturos. Quid me adfpe&as ? quid meapromiffa repetis? quid meam fidem implo-ras ? nihil tibi ego tum de meis opibus polli-cebar , fed de horum erga me benevolentiapromittebam: hos pro me lugere, hos ge-mere, hos decertare pro meo capite , velvitae periculo veile videbam : de eorum de-fiderio, luftu, querelis quotidie aliquid te-cum llmul audiebam: nunc timeo, ne nihiltibi, praeter lacrymas, queam reddere, quas

S 3