AD QVIRITES POST KEDITVM. 39

Quem egomet dicere audiviy tum fe fuiffe2®milerum, cum careret patria , quam obfi-diune liberaviffet ; cum fua bona pofllderiab inimicis ac diripi audiret; cum adolefcen»t>m filium videret ejusdem focium calami-tatis : cum in paludibus demerfus , con-eurfu ac rnifericordia Minturnenfium Cor-pus ac vitam fuam confervaffet; cum parvamvicuia trajeftus in Africam, quibus regnaipfe dederat, ad eos inops, fupplexque ve-niffet ; recuperata vero fua dignitate , fenon commiiTurum, ut, cum ea, quse ami-ferat, fibi reftituta effent, virtutem animinon haberet, quam numquam perdidiifet.Sed hoc inter me atque ilium intereft;qnod ille, qua re plurimum potuit, ea ipfare inimicos fuos ultus eft , armis ; ego,qua coni'uevi , utar: quoniam ilii arti inhello ac feditione locus eft; huic in pace at-que otio. Quamquam ilie animo irato ni-2thil nifi de inimicis ulcifcendis agebat; egode ipfis inimicis tantum, quantuih mihi res-pubiica permittet, cogitabo. Denique, Qui-9rites, quoniam me quatuor omnino generahominum violarunt: unum eorurn, qui odioreipubliese , quod eam ipfis invitis confer-varam, mibi inimiciflimi fuerunt: alterum,

C +