PRO P. SVLLA,

S7 9

•aperes majorem, quam audiendo. O mife- 91rum & infelicem illam diem, quo confulomnibus centuriis P. Sulla renunciatus eftlo falfam fpem! o volucrem fortunam! o cae-cam cupiditatem ! o praepofteram gratulatio-nem ! quam cito illa omnia ex laetitia & vo-luptate ad luftum & lacrymas reciderunt,ut, qui paullo ante conful defignatus fuiflet,retineret repente nullum veftigium priftineedignitatis! Quid enim erat mali, quod huic,fpoliato honore , fama, fortunis, deeffe vi-deretur ? aut cui novae calamitati locus ullusrei i itus effet? Urget eadem fortuna, quaecoepit: reperit novum moerorem: non patitur,hominem calamitofum uno modo affiiftum,uno in luftu perire. Sed jam impedior ego- 33met, judices, dolore animi, ne de hujusmiferia plura dicam. Veftrae jam funt par-tes , judices; in veftra manfuetudine atquehumanitate caufam totam repono. Vos, re-jectione interpofita, nihil fufpicantibus no-bis, repentini in nos judices confediftis, abaccufatoribus delefti ad fpem acerbitatis, afortuna nobis ad prarfidium innocentiae con-flituti. Ut ego, quid de me populus Roma-nus exiftlmaret, quia feverus in improbosfueram, laboravi, &, quae prima innocentis