ORATIO IV.

jpo

tem, quanta deorum benignitate an£h.s, ex-aggeratafque fortunas una nox paene delerit.Id ne umquam pofthac non modo confici,

r ' fed ne cogitari quidem poffit a civibus, ho-dierno die providendum eft. Atque haec,non ut vos, qui mihi ftudio paene praecurri-tis, excitarem, locutus futn; fed ut mea vox,quae debet effe in repubiica princeps, officiofuntta confulari videretur.

IO Nunc antequam P. C. ad fententiam re-

20 deo, de me pauca dicam. Ego, quanta ma-nus eft conjuratorum, quam videtis effe pef-magnam, tantam me inimicorum multitudi-nem fufcepiffe video ; fed eam effe judicoturpem & infirmam, contemtam & abjeftaqj.Quodfi aliquando, alicujus furore & fcelereconcitata manus ifta plus valuerit, quam ve-ftra ac reipubllcae dignitas; me tamen meo-rum faftorum- atque confiliorum numquam,patres confcripti, poenitebit. Etenim mors,quam illi mihi fortaffe minitantur, omnibuseft parata: vitae tantam laudem, quanta vosme veftris decretis honeftatis , nemo eft af-fecutus. Ceteris enim femper bene geftae,mihi uni confervatae reipublicae gratulatio-

21 nem decrevittis. Sit Scipio clarus ille, cu-jus confilio atque virtute Hannibal in Afri-