IN L. CATILINAM.

*45 '

timeo , ne mihi fit invidiofum aliquando,quod Illum emiferim potius, quam quod eje-cerim. Sed cum fint homines, qui illum,cum profe&us fit, ejetnim effe dicant, ii-dem, fi interfe&us eflet, quid dicerent?Quamquam ifti, qui Catilinam Maffiliam ire 16diftitant, non tam hoc queruntur, quamverentur. Nemo eft iftorum tam miferlcors,qui illum non ad Manlium, quam ad Maffi-lienfes ire malit, ille autem, fi meherculehoc, quod agit, numquam ante cogitaffet,tamen latrocinantem fe interfici mallet, quamexfulem vivere. Nunc vero, cum ei nihiladhuc praeter Jpiius voluntatem , cogitatio-nemque acciderit, nili quod vivis nobis Ro-ma profe&us eft5 optemus potius, ut eatin exfilium, quam queramur.

Sed cur tamdiu de uno hofte loquimur; §& de eo hofte, qui jam fatetur fe effe ho-ftem; & quem, quia, quod femper volui,murus intereft, non timeo: de his, qui dif-fini alant, qui Romae remanent, qui nobis-cum funt, nihil dicimus? quos quidem ego,fi ullo modo fieri poffit, non tam ulcifci ftu-deo, quam fanare, & ipfos placare reipubli-cae; neque, id quare fieri non poffit, fi meaudire volent, intelligo. Exponam enim vo-Cicero. T.VII. K