4 io , DE.FINIB. BONOR. ET MALOR.

€o poffe putavit, vereor ne vera fint. Namillud vehementer repugnat, eundem & bea«tum effe & multis malis oppreffum: haec qudmodo eonveniant, non fane intelligo. UtrumSgitur tibi non placet, inquit, virtutis tantamvim effe, ut ad beate vivendum fe ipfa con-tenta fit? an, fi id probas, ita fieri poffe ne«gas, ut ii, qui virtutis compotes fint, etiammalis qnibusdam affefti, beati fint? Ego ve-ro volo in virtute vim effe quam maximam:fed, quanta fit, alias ; nunc tantum, poffit«ne effe tanta, fi quidquam extra virtutem ha-?8beatur in bonis. Atqui, inquit, fi Stoicisconcedis, ut virtus fola, fi adfit, vitam efii-ciat beatam; concedis etiam Peripateticis. quaeenim mala illi non audent appellare, afperaautem, & incommoda, & rejicienda, & alie-na naturae effe concedunt, ea nos mala dici«mus, fed exigua, & porro minima. Quarefi poteft effe beatus is, qui eft in afperis reji-ciendisque rebus, poteft is quoque effe, quieft in parvis malis. Et ego, Pifo, inquam,fi eft quisquam, qui acute in caufis viderefoleat,quae res agatur, is es profefto tu; qua-re attende, quaefo: nam adhuc, meo fortaffevitio, quid ego quseram, non perfpicis. Ifticfum, inquit, exfpe&oque quid ad id, quod