378 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

naturae tarn valde perhorrefcere; quod itemeft reprehendetdum in dolore. Sed quia ferefic afficiuntur omnes, fatis argumenti eft, abinteritu naturam abhorrere: idque quo magisquidam ita faciunt, ut jure etiam reprehen-dantur, hoc magis intelligendum eft, haeeipfa nimia in quibusdam futura non fuiffe,nlfi quaedam effent modica natura. Nec verodico eorum metum mortis, qui quia privarife vitae bonis arbitrentur, aut quia quasdampoft mortem formidines extimefcant, aut fimetuant, ne cum dolore moriantur, idcircomortem fugiant: in parvis enim faepe, quinihil eorum cogitant, fi quando his ludentcsminamur praecipitaturos alicunde, extimef-cunt: quin etiam ferae, inquit Pacuvius,gt Quibus abefl ad praecavendum intelligendi

aflutia,

32 fibi injefto terrore mortis horrefcunt. Quisautem de ipfo fapiente aliter exiftimat, quin,etiam cum decreverit effe moriendum, tarnendifceffu a fuis, atque ipfa relinquenda lucemoveatur? Maxime autem in hoc quidem ge-nere vis eft perfpicua naturae, cum & men«dicitatem multi perpetiantur, ut vivant; &angantur appropinquatione mortis confeftihomines feneftute j & ea perferant, quae Phi«