376 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

il non potefl. Neceffe eft quidem, fi quls fibiipfe inhnicus eft eum, quae bona funt, malaputare; bona contra, quae mala : & quaeap-petenda, fugere; & quae fuglenda, appetererquae fine dubio vitae funt everfio. Neque enim,fi nonnulli reperiuntur, qui aut laqueos, autalia exitia quaerant, aut, ut ille apud Te-rentium, qui decrevit tantifper fe minus in-juriae fuo gnato facere , (ut ait ipfe) dumV)fiat mifer, inknicus ipfe fibi putandus eft. Sedalii dolore moventur, alii cupiditate: ira-eundia etiam multi efferuntur; & cum inmala fcientes irruunt, tarnen fe optime fibiconfulere arbitrantur: itaque dicunt, nec du-bitant,

Mihi fic ufus efi : tihiutopus eß facto-,face ;velut, qui ipfi fibi bellum indixiffent, cruciaridies, nodtes torqueri vellent; nec vero fefeipfi aceufarent ob eam caufam, quod fefemale rebus fuis confaluiffe dicerent. eorumenim haec eft querela, qui fibi cari funt, fe-feque diligunt. Quare, quotiescunque di-cetur male de fe quis mereri, fibique effeinitnicus atque hoftis, vitam denique fuge-re; intelligatar aliquam fubeffe ejusmodi cau-fam, ut ex eo ipfo polfit intelligi, fibi quem-3oque effe carum. Nec vero id fatis eft, ne-