/

374 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

que propria, & ad id apta, quod cnjusque natu«26 ra defiderat. Quare cum dicimus, omnibusanimalibus extremum effe, fecundum naturamvivere; non ita accipiendum eft, quafi dicamus,unun effe omnium extremum: fed ut omniumartium refte dici poteft commune effe, ut inaliqua/cientia verfetur, fcientiam autem fuamcujusque artis effe; 11 c commune animaliumomnium fecundum naturam vivere, fed na-turas effe diverfas, ut aliud equo fit natura,aliud bovi, aliud homini, & tarnen in Om-nibus fumma communis, & quidem non fo-!um in animalibus, fed etiam in rebus Om-nibus iis, quas natura alit, äuget, & tuetur;In quibus videmus, ea, quae gignuntur e ter-ta, multa quodam modo efficere ipfa fibi perfe, quae ad vivendum crefcendumque valeant,& fuo genere perveniant ad extremum: utjam liceat una comprehenfione omnia com-plefti; non dubitemque dicere, omnem na-turam effe confervatricem fui, idque haberepropofitum quafi finem & extremum, fe utcultodiat quam in optimo fui generis ff atu:ut neceffe fit, omnium rerum, quae naturavigeant, fimilem effe finem, non eundem. Exquo intelligi debet, homini id effe in bonisultimum, fecundum naturam vivere; quod