348 DE FIN1B. BONOR, ET MALOR.

fiuduerit, alter evertere. nec tarnen ille eratfapiens : quis enim hoc? aut quando? aut ,ubi? aut unde ? fed quia ftudebat laudi & » ^

66 dignitati, multum in virtute proceflerat. Con-ferasn autem avum tuum, Drufum, cum C.Graccho ejus fere aequali. quae hic reipubli- •‘ i 4 *’ 1cae vulnera imponebaf, eadem ille fanabat, i® 1 “Si nihil eft, quod tarn miferos faciat, quamimpietas & fcelus ; ut jaji omnes infipientes ri'-i'

fint miferi, quod profefto funt; non eft ta- na

men aeque mifer, qui patriae confulit, & is, llii

qui illam exftinftam cupit. levatio igitur vi- Imt

tiorum magna fit iis, qui habent ad virtutem [»fei

<57 progrefiionis aliquantum. Veftri autem pro- (ji

greffionem ad virtutem fieri ajunt, levatio- jtei

nem vitiorum fieri negant. At, quo nitan- m,

tur homines acuti argumento ad probandum, bra

operae pretium eft confiderare. Quarum, in- y,

quit, artium fumma crefcere poteft, earum & a

etiam contrariarum fumma poterit augeri: ^

ad virtutis autem fummam accedere nihil po-teft: ne vitia quidem igitur crefcere pote-runt, quae funt virtutnm contraria. Utrum ^igitur tandern perfpicuis dubia aperiuntur, ^an dubiis perfpicua tolluntur ? .4.tqui hoc ^perfpicuum eft, vitia alla aliis effe majora: ^

lllud dublum, ad id, quod fummum bonum ^