544 DE FINIB. BONOR. ET MALOR

quod fuam, quod propriam fpeciem habe&t,cur appetendum fit, Id folum bonam appel-lat; beatam autero vitam eam folam , qu«£2 cum virtute degatur. Si de re difceptarloportet; nulla, mihi tecum, Cato, poteft effediffenfio. nihil eft enim, de quo aliter tufen-tias, atque ego: modo commutatis verbisIpfas res conferamus. Nec h ’c ille non vi-dit; fed verborum magnificentia eft & glo-ria dele&atus: qui fi ea, quse dicit, ita fien-tiret, ut verba fignificant; quid inter eam,& vel Pyrrhonem, vel Ariftonem intereffet?fin autem eos non probabat; quid attinuitcum iis, quibuscum re concinebat, verbis61 difcrepare? Quid fi revivifcant Platonici illi,& deinceps, qui eorum auditores fuerunt, &tecum ita loquantur? Nos cum te, M. Cato,ftudiofiffimum philofophiae , juftiflimum vi-rum, Optimum judicem, religiofiffimum te-ftem audiremus, admirati fumus, quid effet,cur nobis Stolcos anteferres, qui de rebusbonis & malis fentirent ea, quse ab hoc Po-lemone Zeno cognoverat; nominibus uteren-tur iis, qua prima fpecie admirationem, reexplicata, rifum moverent. Tu autem, fitibi i 1 la probabantur, cur non propriis ver-bis illa tenebas ? fin te auftoritas commove-