336 DE FINIB. BONOR. ET MALOR,

turam revertimini. quibus natura jure refpon«derit, non effe verum, aliunde finem beatevivendi, a fe principia rei gerendae peti: ef-fe enim cnam rationem, qua & principia re-rum agendarum & ultima bonorum contine»rentur: atque, ut Ariftoüis eilet explofa fenten-tia, dicentis, nihildifferre aliud ab alio, nec efferes ullar, praeter virtutes & vif.ia, inter quasquidquam omnino intereffet; fic errare Zeno«nem,quinulla in re nifi in virtute [aut vitio],propenllonem, ne minimi quiden. momenti, adfummurn bonum adipifcendum effe dictret:&, cum adbeatam vitam null um momentumea res haberet, ad appetitionem autem re-rum effe in his momenta diceret: quafi ve-ro haec appetitio non ad fummi boni adeptio-48 nem pertineret. Quid autem minus confen«taneum eft, quam, quod ajunt, cognito fum-mo bono, reverti fe ad naturam, ut ab eapetant agendi principium, id eft, officii ? Nonenim aftionis aut officii ratio impellit ad ea,quae fecundum natqram funt, appetenda ;fed ab iis & appetitio & aftio commovetur.g Nunc venio ad illa tua brevia, quae con-feftaria effe dicebas: & primum illud, quonihil poteft effe brevius; Bonum omne, lau-

da-