322 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

Hs, fi placet, differamos. Mihi vero, inquit,placet agi fubtilius, &, ut iple dixifti, pref-fius. quae enim adhuc protulifti, populariafant: ego autem a te elegantiora deiidero.A mene tu, inquam? fed tarnen enitar, &»fi minus mihi multa occurrent, non fugiam

25 ifta popularia. Sed primum pofitum fit, nos-metipfos commendatos eile nobis, primam-que ex natura hanc habere appetitionem, utconfervemus nosmetipfos. hoc convenit: fe-quitur.illud, ut animadvertamus, qui fimusipfi, ut nos, quales oportet efie, fervemus.Sumus igitur homines: ex animo conftamus& corpore; quae funt cujusdammodi ; nos-que oportet, ut prima appetitio naturalis po-ftulat, haec dillgere, conftituereque ex his fi-nem illum fammi boni atque Ultimi; quem»fi prima vera fint, ita confiitui neceile eft,earum rerum, quae fint fecundum naturam,

26 quam plurima & quam maxima adipifci. Huncigitur finem illi renuerunt: quodque ego plu-ribus verbis, illi brevius, fecundum naturamvivere : hoc his bonorum videtur extremum.

11 Age nunc, ifti doceant, vel tu potius ( quisenim ifta melius?) quonam modo ab iisdemprincipiis profefti , efficiatis, ut honefte vi-vere, (id eil: enim vel ex virtute, vel natu-