gi6 DE FINIB. BONOR. ET MALOR*

tertia iignificatione intelligitur, eaque vita,quae ex fummo bono degitur, quia conjun-fta ei virtus eft, in fapientem folum cadit:isque finis bonorum, ut ab ipfis Stoicis fcri-ptum videmus, a Xenocrate atque ab Ari-*2 ftotele conftitutus eft. Itaque abhis conftitu-16 tio illa prima naturae, a qua tu quoque or-diebare, his prope verbis exponitur, Omnisnatura vult effe confervatrix fui, ut & falvafit, Ö»in genere confervetur fuo. Ad hanorem ajunt artes quoque requiiitas, quae na-turam adjuvarent; in quibns ea numereturin primis, quae eft vivendi ars, ut tueaturquod a natura datum fit, quod deiit, acqui-rat: iidemque diviferunt naturam hominis inanimum & corpus ; cumque eorum unum-quodque per fe expetendum effe dixiffent, vir-tutes quoque utriusque eorum per fe expe-tendas effe dicebant : & cum animum qua-dam infinita laude anteponerent corpori, vir-tutes quoque animi, bonis corporis antepo-17 nebant. Sed cum fapientiam totius hominiscuftodem, & procuratricem effe vellent, quaeeffet naturae comes & adjutrix; hoc fapien-tiae munus effe dicebant, ut eum tueretur,qui conftaret ex animo & corpore ; in utro-que juvaret eum, atque contineret, Atque