LIBER III,

269

Plaeet his, inquit, quorum ratio mihi pro- (Jbatur, fimuiatque na tum fit animal (hincenimeft ordiendum) ipfum fibi conciliari & cowa-mendari ad fe confervandum, & ad fuum fta-tum, & ad ea, quae confervantia fuDt ejusflatus, diligenda; alienari autem ab interitu*iisqae rebus, quae interitum videantur affer- \

re. Id ita effe fic probant, quod, ante quamvoluptas aut dolor attigerit, falutaria appe-tant parvi, afpernenturque contraria; quod •non fieret, nifi ftatum fuum diligerent, inte-ritum timerent. fieri autetn non poffet, utappeterent aliquid, nifi fenfumhaberent fui; f

eoque fe & fua diligerent. ex quo intelligl v

debet, principium duftum effe a fe diligendifui. In principiis autem naturalibus [dili- >? *

gendi fui] pleriquO Stoici non putant vola-ptatem effe ponendam t quibus ego Vehemen-ter affentior; ne, fi voluptatem natura po-fuifie in iis rebus videatur, quae primae ap-petuntur, multa turpia fequantur. Satis effeautem argumenti videtur, quämobrem illa,quae natura prima funt afcita, natura diliga-mus; quod eff nemo, quin, cum utrumvisliceat, aptas malit & integras omnes partescorporis, quam eodem ufu imminutas aut de-tortas habere. Rerurn autem cognitiones, vel,