148 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

tio me iftius philofophi non offendit. Nam& comple&itur verbis, quod vult; & dieltplane, quod inteiligam: & tarnen a philofo-pho, fi afferat eloquentiatn, non afperner;fi non habeat, non admodum flagitem. Kemihi non acque fatisfacit, & quidem locispluribus. fed quot homines, tot fententiae.falli igitur poffuous. Quamobrem tandem,inquit, non fatisfacit? te enim judicem ae-. quumputo: modo, quae dicat ille, bene no-löris. Nifi mihi Phaedrum, inquam, menti-tum, aut Zenonem putas (quorum utrum-que audivi, ciim mihi nihil fane praeter fe-dulitatem probarent) omnes mihi Epicurifententiae fatis notae funt. atque eos, quosnominavi, cuin Attico noftro frequenter au-divi; cum miraretur ille quidem utrumque,

' Phaedrum autem etiamamaret: quotidiequeinter nos ea, quae audiebatnus, confereba-mus: neque erat unquam controverfia, quid* 6 ego intelligerem, fed quid probarem. Quid

igitur eff, inquit ? audire enim cupio, quidnon probes.

J7 Principio, inquam, in phyficis, quibmmaxTme gloriatur, primum totus eft alienus.Democrito adjicit, perpauca mutans, fed ita,*ut ea, quae corrigere vult, mihi quidem da-