*34

IN VERREM

fuiffem, adhofpites meos ac neceffarios cau-faj communis defenfor deverti potius, quamad eos, qui a me auxilium petiviffent. Ne-mini meus adventus labori, aut fumtui, ne-que publice, neque privatim, fuit. Vim ininquirendo tantam habui, quantam mihi lexdabat: non quantam habere poteram iftorum{17 ftudio, quos ifte vexarat. Romam ut ex Si-cilia redii, cum ifte, atque iftius amici, ho-mines lauti & urbani, fermones hujufcemodidiflipaffent, quo animos teftium retardarent,me magna pecunia a vera accufatione effededuftum, tametfi probabatur nemini, quod& ex Sicilia teftes erant ii, qui quseftoremme in provincia cognoverant, & hinc homi-nes maxime illuftres, qui, ut ipfi noti funt,fic noftrum unumquemque optime norunt:tarnen ufque eo timui, _ne quis de mea fideatque integritate dubitaret, donec ad reji-“2 ciendos judices venimus. Sciebam in reji-ciendis judicibus nonnullos, memoria noftra,paftionis fufpicionem non vitaffe, cum ipfain accufatione, eorum induftria ac diligen-18 tia probaretur. Ita rejeci judices, ut hocconftet, poft hunc ftatum reipublicae, quonunc utimur , fimili fplendore & dignitateeonfilium nullum fuifle. Quam ifte laudem

3.C*

■r.rf

.«at

i:na

srftfti

iiia

iali

im,

:csai

"ÜKi

*■ oaii***

3 iC|