PRO P. QVINTI O.

43

'täte:

'nere.

'ffinei

tiüH

ijütj

l ?lt

trau!

xt«>ac.e ei-le-lifies,tulintii■t, ilmmL'

ta-

ko.

tu

ifr

jBf

anlmo certo & confirmato me poffe in baccaufa confißere. Sic cogitabam; cum con-tra di&urus eilet Hortenfius, & cum effetattente auditurus Philippus, fore uti permul-tis in rebus timore prolaberer. DicebamliuicQ. Rofcio, cujus foror eff cum P. Quintio,cum a me peteret, & fumrne contenderet, utfuum propinquum defenderem, mihi perdiffi-cile effe coniratales oratores non modo tan-tam caufam cerorare, fed omnino verbumfacere conari. Cum cupidius infiaret; ho-mini pro amicitia familiarius dixi, mihi vide-ri ore duriffimo effe, qui prcefente eo geftumagere conaretur: qui vero cum ipfo conten-derent, eos, etiamfi quid antearefti autve-nußi habere vifi funt, id admittere: ne quidmihi ejufmodi accideret, cum contra talemartificem difturus effem, me vereri. Tum 25mihi Rofcius & alia multa confirmandi mei^caufa dix.it : & mehercule, fi nihil diceret,tacito ipfo officio & ftudio, quod habebaterga propinquum fuum, quemvis coramove-ret. Etenim, cum artifex ejufmodi fit, utfolus dignus videatur effe, qui in icena fpe-ftetur: tum vir ejufmodi eft, ut folus dignusvideatur, qui eo non accedat. Verumtamen, 'quid fi, inquit, habes ejufmodi caufam, ut