175
lupo ait: Quid est? gratum ne habes, quod te celaverim? Et lupuscontra bubulco ait: Lingue tue gratias ago, sed oculis tuis fallacibuspeto maximam cecitatem. Hec illos increpat fabula, qui bilingui essevidentur.
'•syititjjjso ali, fjjt),kylet. |j||
äiiaia.r,nöck hiraianitninilttrt bett. nxtklosieimsl*
cdilmlk»'adsit s*
bobnlt» 1lelii est, I**’
W* ! \.
[l 32 a ] Die dritt fabel von dem wolff, hinten und jäger.
Welcliy senffte schmaichwort geben und untrüw sint, die sündentschwarlich in ierem herczen und werdent durch dise fabel gemerket.Ain vvolf ward gejagt von ainem jäger, und flocli in yl für ainen hirttenzuo ainem hol und bat den hirten, daz er syne flucht wölte verholenund nit sagte, waliin er sich verborgen bette. Und ermanet in allerhoffnung, die er zuo guotem gelük haben möchte, wann er doch denjäger nie geschediget bette noch geleczet, des er wol schweren möchte.Do sprach der hirt zuo dem wolff: Du bedarfst dir nit fürchten, bissicher. Ich wil ain andern weg zögen. Als aber der jäger kam, bater den hirten, im den wolf ze wysen, und sprach: Ich bitte dich, minhirt, hast du it ainen wolf gesenhen da er körnen? zaig mir, wa ersye. Do sprach der hirt: Ja, er ist da her geloffen, und zaigt im zuoder linken band, da lieng hin nach, und mit den ougen winket er imzuo dem hol, dar inn der [132 b ] wolff verborgen lag. Doch merketder jäger das winken nit und beuget nach dem wolf uff die linken band,wie im der hirt mit den henden bett gezaiget, und ylet hinweg. Alsaber der jäger hin kam, do sprach der hirt zuo dem wolff: Wie gefaltdir die sacli? hab ich itt dank umb dich erholet, daz ich dich nit habgemeldet? Do sprach der wolf widerumb zuo dem hirten: Ja, dynerzungen sag ich großen dank, aber dynen falschen ougen wünsch ich,daz sie bald gar erblinden müßen. Dise fabel straffet die menschen,die zwifach zungen habent.
64. Fabula iv de pavone, Junone et liscinia. 1
Quod unicuique concessum est, hoc utatur, sicut auctoris nobisfabula narrat. Pavo ad Junonem venit iratus et indigne ferens, quodlascinia cantaret et humana agnosceret, et quod id idem sibi non essetdatum, sed ob eius vocem dimissam ab omnibus derideretur. Tunc
*
I 4, 4. Pfau und Juno, Pliädrus 3, 18; Kirchhof 4, 274.-