Hier leertge ’t wäre Christendom,

Dat ’s afgronds lasterkeel verstonnn’: i

O SLU1TER, en zyn lasterstreken;

En houd den dierb’ren tyd ce ra,

Eer hy herwcnsche word’ al te spa;

En hekeld schendige gebreken.

Gy wyst de Jeugd het rechte spoor:

Gy moedigt haer, om rüstig doorTe streven, da er gy rüst in ’t weyland,

Gy srneed den kruys-held eenen schild,Daer heisch geweer op word gespild.

’t Begin en eind’ is ’s wereids Heiland.

Als gy uw zinnen speien voerd,

Gy bid en dankt, en streeld en roerd,

En trekt een heilschat uit Gods bladereD.Maryen voeren dan bet woord,

Dat ’s hemels hart op nieuw bekoord:

Dan klinkt de toon der oude Vaderen.

Nu valt die ziel, die misdaen boet,

De Hemelsehe gena te voet;

Dan rystze bly en begenadigt.

Nu hygt bet afgejaegde hartNaer Jesus heilbron, bang van smart;

Dan juycixjiet, aen Gods disch verzadigt.

Zoo scheid uw ziel al eerze scheid,

Uit dit moerasch in d’eeuwigheid,

Met uw Musyk om hoog gevaren.

Dan vlecht de Maymaend rozenhoen.

’t Gevögelt tylpt u na in ’t groen.

Hier ruyscht geen wind in loof noch blarenDe Nachtegael in ’c bosc’n benydDen zang-prys u, en zweit van spyt;

Haer keel en tong'Musyk lege achter.

De Berkel, daer hy, onder ’c rietGedoken, stroomen nederschiet,

Geest u gehoor, en vloeyd veel zachter.

Dan siuyst de wereld wech als mist,

Voor u: gy kund dan haer, vernist