aen den Chri ßelyken Singer ende Lezer.

Myn Gediehe is niet beladenMet gefmukte woord-cieraden,

Die zomtyds zoo hoogc gaen ,

Datze niemand kan verstaen.

> ’k Wil wer myn gedieht niet dond’ren,

Koch my beengen in verwoud’ren,

’k Zmg’ dar jeder een verstaet,

Siecht en recht op voet en maet.

Kittel vorige PoSten,

Wilt gy hier van d’oorzaek weten?

’t Is myn ampt niet dat ik dicht’.

Maer myn ampt wel dat ik sticht’,

’k Zoek den styl niet, maer de zaken,

Datze ’t hert inwendig rakeu;

Niet ’t geluyt dat d’ooren streel’,

Maer der zielen troost geheei.

Kan de medicyn maer heclen,

Weynig zal bet dan verscheeien,

I Of de Meester die z’aenbiedt,llecl wellprekend’ is, of niet.

Niet door kitteüng der ooren' Wicrt Gods vrees in ’t hert gebooren,

Maer door roering van ’t gewiss’,

Tot der zielen laeffenis.

Dat ik doorgaens in dezemyne Gefangen deplaetsender H. Scbristuure opdekam geteekentliebbe,is niet zonder reden van my gedaeu,maer sendzy zyn als een getuygeniste vanGod fei ve,dat de*fe wateren, die ik u hier prescnteere tedrinkenora uwe dorstige ziele daermede te verquikken,zyn uy t zy ne fontey ne zel ve gekomeu: wantTutius ex ipse sonte bibuntur aquae.Mendrinktzelfsuitde bronop’taldervvligstwater.

Ende alfoo merkt men te gelyk de reden, waer-om ik in de tytel-plate onder andere verordineerthebbedenH.Bybel,metde by-gevoegdefpreuke:U-we insettingenzyn myn gefangen genveefi terB 4 plaetjt