Oscnglen Iuyst’ren zelfs, bekoortNaer nieuw muzyk van d’oude vad’ren.

Nu valt de ziel, die misdaen boet,

De hemelsche gcna te voet:

Dan rystse bly eil begenadigt.

Nu hygt het afgejaegde hart

Naer Jesus heilbron, flauw van smart:

Dan Juicht her aen Gods disch verzadigt.

Zoo scheid uw ziel, ook eerse scheid,Uit dit moerasch in d’eeuwigheid,

Niet haer gczang om hoog gevaren.

Dan vlocht de Meimaent rosenhoen.

’t Gevögelt zingt u na in ’t groen.

Hier mischt geen wint in tak noch blaren.

De nachtegael in ’t bosch benytDen zangprys u, cn zweit van spyt:

Zyn toou en tongmuzyk legt achter.

De Berkel, daer hy onder ’t rietGsdoken, stroomt en nederschiet,

Geest u gehoor, en vloeit vecl zachter.

Dan siuyft de werelt wech, als mist,Met haar bedrog, hoe valsch vernili,Voor u gezicht. De nyd mag pruilen :

U deert geen net der boose fpin.

Gy zoud dat leven naer uw’ zinMet eene rykskroon, nö verruilen.

De geltzucht vlamt op aerdsch genot:

U rykste schat, uw erf is Godt.

De wellust laet zieh dwaes bekoren,

Maer gy niet, door Sirenezank;

Terwyl geen wa r ch, maer d’ed’le klankVan uw gezangen stopt uw’ ooren.

0