A. Schriftsteller des Triviums 179
12 450, 35) et su0 rnagisterio cuiusdam Manegoldi praefecti scholarum in Alsatiae pro-vincia . ■ • qui christianus recte dicebatur et erat philosophus. Ivos Brief an ihn 1 vgl.Ivonis ep. 40 (Migne 162, 51 B) Quoniam post multos circuitus . . . contempto mundiflore in domo dei abiecte vivere elegisti . . . qui verbo ad viant vitae plurimos informaveras.Der Anon. Mellicensis c. 105 (ed. Ettlinger S. 91) Manegoldus presbiter, modernorummasister magistrorum strenuus veritatis assertor fuit, a qua nee promissis 2 nee minis scis-matici regis flecti potuit. Quin immo in dissensione illa, quae inter Gregorium septimumet Heinricum quartum exorta fuit, pro tuenda iusticia laboravit usque ad vineula. Extatad eum scripta quedam exhortatoria Ivonis episcopi Carnotensis epistola. Hie lextumYsaie prophete paginalibus clausulis distinxit, super Matheum vero glosas continuasscribit. Scribit quoque super psalterium opus prestantissimum super lopazium et aurum?obrizum preciosum. Zu Lautenbach und Propst Hermann vgl. die Vorreden ad Gebe-hardum und contra Wolfelmum, 4 der Eintritt ins Kloster berechnet sich zeitlich nachder Chronologie beider Schriften, vgl. hierzu Francke, Libelli de lite 1, 301 f. undC. Mirbt, Die Publizistik im Zeitalter Gregors VII. S. 28 und n. 5. Streit mit Wolf-helm vgl. contra Wolf. (Migne 155, 149 A) Cum nuper in kortis Lutenbach convenire-mus et more scholarium de scripturis quae tunc inter manus erant sermo mihi contra teoriretur . . . uttu pauca quae displicerent philosophos atque Macrobium de somnio Scipionis,de quo tunc verbum erat, dixisse contenderes. Zum Platokommentar vgl. den Katalogvon Peterborough s. XIV (Serapeum 12, 171) Glosae super Platonem iuxta magistrumManegraldum; die Identität mit Manegald ist zweifellos.
Contra Wolfelmum. Zum Verständnis der alten Philosophen (Migne 155,152 C)quarum quasdam pro sua subtilitate vix penetrare suffieimus, quasdam vero a sanetis virissusr.eptas non ignoramus. 2 (153 C) Plato . . . compositionem animae quibusdam invo-lucris praegravavit et ex individua et dividua essentia natura eadem et diversa eam con-stare ajfirmans, sie caelestia et terrestria corpora per ipsam vivificari commentatus estut ille vigor perpetui ignis pro natura corporum a se vivificatorum propriae virtutis dis-pendia paterentur. Quod Macrobius Ciceronem Virgilium et alios Latinos philosophicaediseiplinae seetatores sensisse testatur, sicut manifestius cognoscere poterit, qui traetatumeius de somnio Scipionis videre curabit. Hie itaque sicut per introduetum diseipulum Ti-maeum commemorat, ut per quaedam quasi deliramenta h a numeris traeta considerationeeandem animam quodlibet animatum corpus indistanter penetrare et vivificare ostenderet,cum de deo fabricante animam loqueretur, praedietarum essentiarum commistionem fer-mentum appellans: ,Primam, inquit, ex omni fermento — hemioliam seeundae 1 = Macrob.2, 2,15. Manegolds Frage in Kap. 3 (154 B) ac si consentire potes animam tuam iuresanguinem nuneupari, die rogo, quae caelorum regna exspectes. Ueber die Dichter Kap. 9(158 B) Proficiente . . . diaboli seminario subsecuta est poetarum turba qui. . . figmentiset immodestis laudibus animas vana seetantium oblectati sunt . . . obscena et turpia quibus-dam involucris adornarunt . . . alii comoedi alii lyrici satyrici tragoedi effecti multisphantasmatibus animas peccantium seduxerunt. Zugeständnis Kap. 22 (170 B.) Quamvisenim in morali discretione ... in pluribus philosophicae rationes a catholico sensu nondiscrepant, sicut in descriptione virtutum quas politicas purgatorias et purgatas appellant.Zum Körper (170 C) Corpus namque ex elementis compactum arbitrantes, quod ipsiusponderosum erat, opinabantur in terram inevitabili necessitate redire. Ueberlieferungim Ambros. 118 sup. s. XI — XII. Ausgabe von Muratori, Anecdota 4, 163. Migne155,149; Exzerpte Libelli de lite 1, 303 ff.
Aufenthalt in Raitenbuch vgl. Gerhoh, quid distet int. der. sec. et regul. (Libelli 3,232, 37) Lege librum a nostri claustri quondam decano Manegoldo contra septimi Gregoriilaceratores compositum. (44) Ille Manegoldus etiam fuit homo importunus et est iam de-funetus. Unde optamus ut über ipsius cum ipso sit sepultus quem credimus despici etiamab ipsis tui claustri confratribus, quia über ille licet in defensione septimi Gregorii fueritcompositum, tarnen ab ipso non creditur approbatus. Zu Marbach vgl. Ann. Argentinenses(ed. J. Fr. Böhmer, Fontes rer. Germ. 3, 68; MG. SS. 17,157) 1090 Fundata est Mar-bacensis ecclesia . . . a Burchardo de Gebeleswilre, cuius adiutor et cooperator fidelissimusMagister Manegoldus de Luotinbach exlitit. Hie namque . . . ecclesiasticam religionern inAlsacia iamdudum extinetam omnino . . . accendit. . . . quod apud H(einricum) aecusatusab eo aliquandiu detentus fuit. 1094 Magister Manegoldus adiutorio domini B. Marbacensemonasterium a fundamentis construere cepit seque unum canonicorum eorumdem commu-niter viventium esse ooluit.* 1094 Hugo Lugdunensis archiepiscopus magistro Manegoldo
1 Genannt sogar beim Anon. Mellic. 105. 4 Libelli l,303,lff. und 311,16ff.
Aufschrift Ivo Carnotensis ecclesiae non 5 Vgl. Prudent. Apoth.200 deliramenta
satis aptus minister fratri Manegaldo. Piatonis.
LäßtaufVerkehrmitdemHofeschließen. 6 Der letzte Satz nach Bernoldi Chron.
'Aus Psal.118,127. 1094 MG.SS.5,459,15ff.12»