Lactentū ⁊ linguis iuſti cōſurgere laudem.¶ De ficū q̄ aridā fcāē ¶ Mat. xxi. mar. xi. lu. xixęc ait: ingratā linquēs cum ciuibꝰ vrbemBethaniamqꝫ petit: redienſqꝫ in margine cernitStratę: tendētem diffuſa vmbracula ficumIllic forte cibi ꝑtentans corda voluntasArboris attrectat ramos: ſed nulla facultasPomorū: ſterilis frondis cōcreuerat vmbrę.Olli chriſtus ait: nō ſit tibi fructibꝰ vnqͣꝫCopia promendis: tum ꝓtinus aruit arbos.Diſcipuli celerem mirātur in arbore mortem.Sed chriſtus ſtupidis aſſiſtēs talia fatur.Nunc ligni iſtius noſtro ſtupuiſtis honoreDeſiſſe ad vires terrenos ducere ſuccos.Sed veris ꝟbis iterūqꝫ iterūqꝫ moneboNāqꝫ fides ſi certa animi cōſiſtit in arceNec dubijs nutās vicijs tremebūda iacebit.Arboris iſtius vobis ſubſtātia cedet¶ Luce. xvij.Nec tantū iſtius: ſed mōtis celſa reuelliCredētum v̓bis poterūt: vndiſqꝫ profundisCum ſiluis ꝑiter ſaxiſqꝫ feriſqꝫ recondi.Et quęcūqꝫ fides robuſto pectore poſcetCredentum: ſemꝑ digna v̓tute tenebit.¶ Ieſus īterrogatꝰ in qͣ ptāte face̓t Ipſe int̓rogatde ioānis baptiſmate ¶ Mat. xxi. mar. xi. Iu. xx.ęc vbi dicta dedit: templi ſe męnibꝰ infert¶ Confeſtim proceres populi miracula reꝝCollecti inquirūt: virtus quę tanta dediſſet.Iſtis chriſtus ait Quęrentibꝰ omnia vobisDicere iam facile eſt: ſi nobis veſtra viciſſim