Uita mihi. cunctiſqꝫ dabit ſua munera terris.Tunc petrus magno perculſus corda doloreAbſint chriſte tuis inquit tam triſtia ſanctisMonſtra procul mēbris. nec fas ē credere tantūNec tibi tam durus poterit contīgere caſus:Chriſtus ad hęc. Procul hinc inqͥt. procul effuge dęmonNil diuina tuam mētem prudētia tangitSꝫ terrena ſapis. molliqꝫ timore tremiſcis.Dicit crucē ſuā tolle̓ debe̓ vnūquēqꝫ qͥ velit dn̄iſeqͥ: et d̓t nō viſuros quoſdā mortē dōec videāt ſiliū hoīs in regno venire. Mat. xvi. Mar. viij.Ed ſi quis vrm̄ veſtigia noſtra ſequetur.Abneget hic ſeſe: corpuſqꝫ aīamqꝫ recuſansAtqꝫ crucem propriam comitatibus addere nrīsGaudeat: amiſſam redimet cui gl̓a vitam.Nam ſeruata perit terris poſſeſſio lucis.Commoda ſed qͥd erunt ſęcli mortalia lucraSidamnum pariant vitę luciſqꝫ perennis:Uel quę digna queunt aīę commercia poni:Filius huc hoīs veniet ſub noīe patrisCęleſteſqꝫ illum fremitu comitante mīſtriStipabunt. reddetqꝫ hoīm ſua debita vitęUęra loquor: certos iſtic ſub noīe lucisInueniam. celi fulgēs quum regna capeſſam.¶ De tranſfiguratione ieſu chriſti.¶ Mat. xiiij. Marci. ix. Iu. ixAec vbi dicta dedit. paſſus bis terna dierumLumīa conuerſo terras tranſcurrere cęlo.Tum ſecum iubet abruptum conſcēdere montemPetrum zebedeiqꝫ duos per deuia natos