Quę non ipſe ſui conſeuit in ęquore rurisAbijciet: penitus radicibus eruta: longeCęcus forte ducem cęcum ſi nactus oberransDecidet in foueam pariter dimerſus vterqꝫ.Tum petit abſolui Petrus quid queſtio velletIpſe phariſęis quam mox ſcribiſqꝫ dediſſet:Tum ſator ęternę reſpondit talia vitę.Uos etiam duro diſcluditis omīa cordeIuſſa. nec admittit mentis dubitatio lucem.Nam quęcunqꝫ hoīm veniunt extrinſecus oriIn ventrem cędunt. anīoqꝫ incognita currunt.Quę vero interno concepta e pectore promuntOra hoīm mentem poteſt aſpergine labisPolluere. īmundoqꝫ hoīem maculare piaclo.Secreto cordis promuntur noxia viteConſilia: et cedes: et furta nefanda thororumEt fraudes: fallaxqꝫ hoīm pro teſtibus error:Et rabidę cęlum pulſans inſama vocis:Hęc ſunt quę maculant hoīem: quę ſordibus implent:Illotis autem manibus non palluit vnquamCorporis arbitrio. terrenum ſumere victum.¶ Filiam mulieris ſpropheniſſe a demoīo curat¶ Mathei. xv. Marci. iij.k Aec vbi dicta dedit. pulcherrima rura ſyrorumSidonem tyrumqꝫ petit. quom fęmīa fuſisCrin us ⁊ pręcibus natam cauſata iacentumUoluitur: et tacitum non deſerit anxia chriſtumOrare: vt mentem vexatam dęmone ſęuoRedderet. ⁊ miſerę tandem reſipiſſe liceret.Tunc etiam procibus ſectantum diſcipulorumG ij