Ille iacit proprio mandans bona ſemina ruri.Sed poſt ſubripiens (homini inſidiando) ſaporemTrux inimicus adit. loliumqꝫ inſpergit amarum.Ecce ſed ad fructum culmis cum ſpiceus horrorProceſſit. lolio meſſis maculata redundat.Tum domino famuli mirantes talia fanturNonne bonum terrę ſemen per terga dediſtiUnde igitur lolio turpi tua rura grauantur:Sed iam ſi iubeas meſſem purgabimus omnemTriticeuſqꝫ nitor ſelecta ſorde nitebit.Tum dominus miti contra ſermone profaturHic dolus eſt inimice tuus. ſed farra ſinamusCreſcere cum lolio. pleno nam tempore meſſisSecretum lolium. connexio faſce iubeboIgnibus exuri. at noſtro de ſemine meſſisHorrea noſtra dehinc purgata fruge replebit.¶ Parabola de grano ſynapis.¶ Mat. xiij. Marci. iiij. Luce. xiij.Aud aliter ſimile eſt cordis ſi panditis aures)Pręparui grano regnum cęleſte ſynapis:Quod proprio inſinuans diſponit cultor agello.Seminibuſqꝫ illud minus omnibus eſſe virentumCreditur: ac iuſti mox vt crementa virorisSumpſerit. erecto tranſcendit vertice cunctasAgrorum fruges: ramis vt plumea turbaConſidat: poſſitqꝫ vmbras habitare virentes.¶ Parabola de fermento. ¶ Mat. xiij. ⁊u. xiij.Ermento par eſt munus cęleſte ſalubriQuod magna condit mulier ſub mole farineIlla dehinc modico fermenti mixta calore