Nomine Ioānem quē tu vocitare memēto¶ Illi cōfuſa reſpondit mēte ſacerdos.Emula ꝓmiſſis obſiſtit talibꝰ ętas.Nec ſenibus ſoboles poterit contingere feſſisQuam deus auertēs: primęuo in flore negauitHęc trepidans vates. Cui talia nuncius infertSi tibi mortalis ſobolem ꝓmitteret vllusAd deſperandum forſan cunctatio mētisDebuerat tardis hęrens inſiſtere verbis.Nunc ego (quem dn̄s cęli terręqꝫ repertorAnte ſuos vultus voluit parerem iniſtrum.Auribus ingratis hominis viſuqꝫ receptusSummi iuſſa dei non contemnenda peregiQuare ꝓmiſſis manet irreuocabile donūSed tibi claudetur rapidę vox nuncia mentisDonec cuncta dei firmētur munera vobisHęc ait. ⁊ ſubito tenues ſe miſit in auras¶ Interea populus miracula longa trahebatQuid tantum in tēplo vellet ceſſare ſacerdos.Egreſſus trepide. numen vidiſſe ſuꝑnum.Autibus edocuit. miſerę ⁊ diſpēdia vocis.Inde domū remeat completo ex ordine vatesOfficio: amiſſamqꝫ leuant ꝓmiſſa loquelamNec dilata diu venerunt munera prolis:Anxia ſed ventris celabat gaudia coniunxDonec quinqꝫ cauam cōplerent lumina lunam.¶ Annūciatio Marie.Unc maiora dehincidē mandata miniſter¶ Detulit: ad Marię demiſſus ꝟginis aures.Hęc deſponſa ſuo per tꝑa certa ꝓp inquo:
Iii. ij.
qul
Iuij